คือเรื่องมันมีอยู่ว่า เด็กมัธยมอเมริกันสองคน—แถมเขาว่ากันว่าแทบไม่รู้เขียนโค้ดด้วยซ้ำ—ใช้แค่ ChatGPT ของ OpenAI ทำแอปขึ้นมา แล้วขายไปในราคา 78,000 ล้านวอน... เดี๋ยวนะ แบบนี้มันทำได้จริงเหรอ? GPT ในหน้าต่างดำ ๆ ที่ผมนั่งจ้องอยู่ทุกวันนี่นะ ทำอะไรขนาดนั้นได้ด้วย? ว้าว...
ผมช็อกกับตัวเลขรอบหนึ่ง แล้วก็ช็อกซ้ำกับคำว่า “เด็กมัธยมที่ไม่รู้โค้ด” อีกที วันนั้นเองที่ผมได้รู้จักแอปชื่อ Cal AI หา...แค่ถ่ายรูป แล้ว AI ก็จัดการคำนวณแคลอรีของอาหารให้เสร็จสรรพเลยเหรอ? โอ้โห อะไรมันจะเจ๋งขนาดนี้.... สงสัยข่าวชิ้นนั้นจะฝังแน่นอยู่ในหัวผมไปแล้วจริง ๆ
ในฐานะคนต่างชาติที่มาใช้ชีวิตอยู่ที่ญาจาง เวียดนาม เจ้าของร้านคนนี้—ก็คือผมนี่แหละ—จู่ ๆ ก็คิดอะไรขึ้นมาได้ เออแฮะ... มือถือผมยังไม่ได้ติดตั้งคีย์บอร์ดภาษาเวียดนามเลยด้วยซ้ำ แต่ถ้าแค่ถ่ายรูปป้ายร้าน แล้ว AI ใจดีบอกให้เสร็จว่า “ที่นี่เป็นร้านแบบนี้นะ แล้วข้อมูลของร้านประมาณนี้จ้า~” มันจะดีแค่ไหนกัน?
ผมเลยโยนจินตนาการนั้นใส่ GPT ตรง ๆ “เฮ้ แบบนี้ทำได้ไหม?” แล้วมันก็ตอบ... ติ๊งต่องงง!!! “ได้สิ~~~~~~” ... ตอนนั้นผมยังไม่รู้เลย ว่าคำตอบสั้น ๆ แค่นั้น... จะกลายเป็นพลั่วอันแรกที่เปิดฉากมหากาพย์ “ขุดหลุมฝังตัวเอง” ยาวนานถึง 6 เดือนเต็ม