Ακούστε τώρα: δύο μαθητές λυκείου στις ΗΠΑ—δύο παιδιά που, σύμφωνα με την ιστορία, δεν ήξεραν καν προγραμματισμό—έφτιαξαν μια εφαρμογή σχεδόν μόνο με το ChatGPT της OpenAI και την πούλησαν για 78 δισεκατομμύρια γουόν... Στάσου. Γίνεται στ’ αλήθεια κάτι τέτοιο; Δηλαδή αυτό το GPT στο μαύρο παραθυράκι που χρησιμοποιώ τώρα μπορεί να κάνει και τέτοια πράγματα; Ουάου...
Πρώτα έπαθα σοκ με το ποσό. Μετά έπαθα δεύτερο σοκ με το «μαθητές που δεν ξέρουν να προγραμματίζουν». Και εκείνη τη μέρα γνώρισα μια εφαρμογή που λέγεται Cal AI. Μισό... βγάζεις απλώς μια φωτογραφία και η AI σου υπολογίζει στο χαλαρό τις θερμίδες του φαγητού; Πω πω, αυτό είναι τρελά εντυπωσιακό.... Μάλλον εκείνη η είδηση καρφώθηκε για τα καλά στο μυαλό μου.
Ζώντας ως ξένος στη Να Τρανγκ του Βιετνάμ, ο ταπεινός οικοδεσπότης σας—δηλαδή εγώ—είχε ξαφνικά μια ιδέα. Ναι ρε... Δεν έχω καν βιετναμέζικο πληκτρολόγιο στο κινητό. Αλλά αν απλώς φωτογράφιζα μια πινακίδα και μια ευγενική AI μου έλεγε: «Αυτό είναι τέτοιου τύπου εστιατόριο και αυτά αξίζει να ξέρεις για το μέρος~», πόσο βολικό θα ήταν;
Πέταξα λοιπόν τη σκέψη όπως ήταν στο GPT. «Ρε συ, γίνεται να φτιάξουμε κάτι τέτοιο;» Και τότε... ΝΤΙΝ-ΝΤΟΝ!!! «Γίνεται~~~~~~» ... Τότε δεν το ήξερα ακόμα. Ότι αυτή η μία μικρή απάντηση... ...ήταν η πρώτη φτυαριά σε έξι ολόκληρους μήνες επικού “σκάβω μόνος μου τον λάκκο μου”.